آدمایِ چهارچوبدارخیلی جاهایِ زندگیشونمیتونستن هیچ محدودیتی نداشته باشنمیتونستن خیلی جاها باشنبا خیلیا باشن؛ با هرکسی باشندروغ بگن، بازی کننو شبیهِ خودشون رفتار نکنن میتونستن حریمِ بقیهیِ آدما رو نبیننو تن و روحشون رو بارها جر بدناما اونا ترجیح دادنذاتِ خودشونو حفظ کننحتی اگه به قیمتِ از دست دادنِ آدمایِ اطرافِشون باشهاونا بینیاز نیستنبه قدرِ کافی به عشق و محبت نیاز دارناما اونا به ریسکِ این اصلِ مهم معتقدنکه رابطهها بارِ احساسی دارناونا میفهمن که میشه یه آدمرو کشتدرحالی که داره به ظاهرِ زندگیِ عادیشادامه میدهمراقب داشتههامون باشیم

سادهبگموقتی خودمون ارزشِ یه رابطه رو نفهمیدیمیا وقتی فهمیدیم و فکر کردم با به دستاوردنش کارمون تموم شده و دیگه نیازی نیست برای نگه داشتنش هیچ تلاشی بکنیمما بازندهترین آدمِ تاریخیماز دستش که دادیموقتی یکیدیگه درکش کرد و شناختشوقتی براش وقت و انرژی گذاشتاعتمادشو به دست آوردبه موقع و کافی پایِ حرفهاش نشستزخمهاشو دید و یکی یکی ترمیمِشون کردوقتی دستش فقط از سرِ محبت نوازش کرد نه لزوما با پیش شرطِ تنشوقتی خیلی ساده شبیهِ حرفهاش بودنه شبیه قصهها و شعارهایِ توخالیِ عاشقانهیِ مااگه قرار شد بعدش کسی رو جر بدیمبی شک فقط بریم سراغ خودمون و بی وجدانیهامونآدما خوب میشنزخماشون ترمیم میشهخاکِ رو احساسِشون تکونده میشهخنده دوباره مهمون لبا و دلاشون میشهسرما از تنِشون میرهو دوباره برایِ بیدار شدنهایِ صبحهاشونانگیزهای جز زنده بودن پیدا میکنندوباره احساسِ با ارزش بودن میکننو اعتماد و اعتماد به نفس روبه لحظههایِ باقیموندهیِ زندگیشون هدیه میدنو تنها چیزی که از این آدما تغییر میکنهسهمی بود که یهروز به آدمایِ بیربطِ زندگی دادنبیربط نباشیممراقب داشتههامون باشیم

یه تصورِ غلط هستدر موردِ کام گرفتن و ناکامیمن هر موقع تویِ اعلامیهیِ یکیمیبینم نوشته جوانِ ناکامیا نوشته بزرگ خاندانِ فلان طایفهخیلی بهش فکر میکنمکام گرفتن از زندگیفارغ از خانوم و آقا بودنلزوما خوابیدنِ با یکی دیگه نیستآدمایِ مسنِ زیادی میشناسیمکه بارها و بارها تو زندگیاشون با یکی یا چند نفر این کارو کردناما دمِ مردن، ناکام میمیرنناکام میمیرن چون حرفایِ نگفته زیاد دارنزندگیِ نزیسته زیاد دارنچون کارایِ نکرده زیاد دارنخودسانسوری زیاد کردنسفرایِ زیادی نرفتنزیاد دیده نشدنزیاد ندیدن کسی روهمهیِ ماها میدونیمزندگی سختتر از تصورمونه حتینباید خسته شد، نباید بُریدپس واسه کام گرفتن از زندگیبهتره به جایِ پس انداز کردنِ بی ارزشِ لحظههاشعمرمونو با کارایِ دلخواه مصرف کنیممراقب داشتههامون باشیم

قبول داریم زندگی کوتاهه؟ خیلی وقتا موقعی که به خوشبخت نبودنِ یه آدم دقت میکنیممی بینیم هنوزم ساکنِ گذشتهستسرگرمِ مرور و نشخوارِ اتفاقهایی که حتی توانِ تغییرشون رو ندارهقبول داریم زندگی کوتاهه؟ آدما همهیِ عمر رو در آرزویِ زیستن با عشق سپری میکنناما وقتی به عشق دست پیدا میکننبه ندرت راضیانچرا؟اضطرابِ دروغ شنیدن و بازیچه شدناضطرابِ ترک شدن و نادیده گرفته شدناضطرابِ رضایت نداشتناضطرابِ تن دادن به کمقبول داریم زندگی کوتاهه؟ احتمالِ شکست همیشه وجود دارهاحتمالِ خطر، احتمالِ باختناما نمیشه از ترسِ آوارزیرِ هیچ سقفی نموندنمیشه از ترسِ سقوطهیچ مسیری رو بالا نرفتنمیشه از ترسِ غرق شدندل به دریا نزدنمیشه از ترسِ نرسیدن به انتهالذتِ سفر و جاده رو فراموش کردقبول داریم زندگی کوتاهه؟ تویِ تقویمِ زندگیِ همهیِ مایه ساعت و تاریخی وجود داره که ما در همهیِ عمر ازش بیخبر میمونیمو فقط اطرافیانِمون بعد از مااز اون باخبر خواهند شدو اون ساعت و تاریخ، تاریخِ مرگ ماستاین تاریخ در عینِ ترسناکبودن، خیلی مهمهمهمه چون ارزشِ لحظهها رو به ما یادآوری می کنهقبول داریم زندگی کوتاهه؟ پس برایِ ارزش گذاشتن به گنجینهیِ عمربه اندیشه و احساسِ این لحظهمون افتخار کنیمنه به اجداد و اتفاقهایِ خوب و بدِ گذشتهزندگی، ارزشمندترین گنجینهیِ هستی ماستپس با ایجادِ پذیرش منطقی به دور از لغلغهیِ دردهایِ گذشتهبه دور از وسواس و وسوسه به فرصتهامون با جدیت بها بدیمشاید تویِ همین فرصتهایِ به ظاهر سادهکسی بیاد که هدفش، موندن باشهمراقبداشتههامون باشیم

بعضی از آدمهاچقدر خوبندمیشود صدایِشان کرد آدمهایِ امنمیتوانیکنارشاناز همیشه بیشتربه خودت شبیه باشیبی ترس و هراس از قضاوت شدنبعضی از آدمها خوب بلدند تورا ببینندهمانگونه که هستیو جوری خوبیهایت را یادآوری کنندکه دیگر هیچ نیازی نباشدبرای اثباتِ خودتدروغ بگوییاغراقکنیادای عاشقپیشهها را در بیاوری و یا دست به کارهایِ عجیب بزنیبعضی از آدمهاآنقدر امنندکه وقتیپیشِشان هستیبیشتر از همیشهعاشقِ زیستن میشوی انکار میترسیتمامِ باقیماندهیِ عمرتبرایدوست داشتنِ این آدمِ امنکم باشدمراقب داشتههامون باشیم